تا نگام به بوسه پیوست

تا زمانی که نفس هست

تا که جون نرفته از دست

تو رو تنها نمیذارم

شايد شکوه اين کلبه دلم...نشاني است به آينده اي سرشار از امید...

 تا ديگر نشاني از غم نبينم

بی تو مهتاب شبی باز از ان کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دتبال تو گشتم

گفتمش آغاز درد عشق چیست گفت آغازش سراسر بندگیست گفتمش پایان آن را هم بگو گفت پایانش همه شرمندگیست گفتمش درمان دردم را بگو گفت درمانی ندارد بی دواست گفتمش یک اندکی تسکین آن گفت تسکینش همه سوز و فنا ست

هر چند در این عهد خریداری ندارد

آه که چه قدر احساس دلتنگی میکنم چه قدر دلم برات تنگ شده و شاید به اندازه روزنه ای امیدوارم هر چند میدانم که امیدواری من بیهوده است چه قدر سرنوشت برای ما بد نوشت چه قدر دلم میخواد زمان به عقب برگرده و و اون روزی برسه که برای اولین بار دیدمت  .....

اگه اون روز برام دوباره تکرار بشه نمیخوام ببینمت و اشنا بشم و این همه سال دوری تو را تحمل کنم اخرش هم  جدایی رو....

اما اینو بهت قول میدم که برای همیشه دوستت داشته باشم و هر بار که به یادم بیای دلم برای با تو بودن پر بکشه و چشم هام مثل همیشه پر از اشک بشه

امیدم نمیدونی که چه قدر دوستت دارم

من از خدا خواستم،
نغمه هاي عشق مرا به گوشت
برساند تا   لبخند مرا
هرگز فراموش نكني و
ببيني كه سايه ام به
دنبالت است تا هرگز
نپنداري تنهايي.
ولي اكنون تو رفته اي ،
من هم خواهم رفت
فرق رفتن تو با من اين
است كه من شاهد رفتن تو هستم

عشق یعنی خاطرات بی غبار دفتری از شعر و از عطر بهار

 عشق یعنی یک تمنا یک نیاز زمزمه از عاشقی با سوز و ساز

عشق یعنی چشم خیس مست او زیرباران دست تو در دست او

عشق یعنی ملتهب از یک نگاه غرق درگلبوسه تا وقت پگاه

عشق یعنی عطرخجلت...شورعشق

گرمی دست تو در آغوش عشق

عشق یعنی"بی توهرگز"..

.پس بمان تاسحر ازعاشقی بااوبخوان

عشق یعنی هرچه داری نیم کن ازبرایش قلب خود تقدیم کن

 شعر من حرف من است

 حرف من خستگي سينه پر درد من است

 شعر من حرف دلي است که در آن چشمه جوشان محبت جاريست

 اين شعر دلي است

 که در آن شاخه افسرده غمگين خاطر چشم بهاري دارد

محبوب بی نظیر من!

دل من افریده شد که تنها و تنها عاشق تو باشد

عشق درد منو توست این روزها

عشق نفرین مجنون بر زمانه است این روزها

عشق های دروغینی که ما ساخته ایم

خود ندانیم چه هست

اما

باز هم نامش عشق نهاده ایم

نا سزاست ار بگوئیم که ما  عشق ورز و باده مستیم

سزاوار نخواهد بود گر بگوئیم فرهاد کوه شکن ما هستیم

اگر این عشق بود عشق علی چه کاره است؟

گر تو معشوق شوی شاخه نبات چه کاره است؟

گر شبی تا نیمه شب پلکی به یاد یار بر هم نگذاریم

ای دوست بیا تا غم فردا نخوریم
این یک دمه عمر را غنیمت شماریم
فردا که از این دیر فنا در گذریم
با هفت هزار سالکان همسفریم

اگه عشقی نباشه آدمی نیست

اگه آدم نباشه زندگی نیست

در جاده های سرد شب، 

 چشمانم را فانوسی خواهم کرد،       

بر گذرگاه عبور تو !                                

                             اینک

              در ابتدای سکوتی مبهم

           دل به میدان عشق تو سپرده ام

........وعشق

                   صدای فاصله هاست

                   صدای فاصله ها یی

                                              که غرق ابهامند